Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

- Op 't Jonas Daniël Meijerplein? Gaat-ie dan naar de snijkamer?

-Ja... vin-je dat zo erg?

-Ja... ja... dat vind ik lam.

Met mijn ogen open zag ik jongen liggen, zoals hij liggen zou... helemaal naakt... de lijn van z'n borst... van z'n onderbuik ... zes studenten zouën d'r aan snijen, twee aan z'n gezicht. .. twee an z'n benen... door mijn benen krampstootte scherpe trekpijn. Sam streek zachtjes z'n hand over m'n wangen.

- Maar als-ie naar de snijkamer gaat, dan kunnen wij hem toch niet begraven.

- Begraven... begraven... nee, dat natuurlijk niet, maar als-ie morgenavond overgebracht wordt, dan gaan wij mee van 't gasthuis naar de snijkamer...

- Ach, nee...

-Jawel, ik heb 't 'm beloofd... doe je 't? Wat ik beloofd heb moetje doen.

-Ja, 't is goed.

Sam ging wat rusten nu, na de onrustige emotie van de nacht en daarom blies ik de lamp uit. Voor 't rechtse raam ging ik zitten en staarde in 't tuintje, waar de lichtwitgrijze schemering helder opdaagde. De achterhuizen vlakten effen beregend en grauw hun steensmuren weg, hardwit, koel wit hingen de vierkant rechte gordijnen neer, maar een achterkamer twee hoog stond leeg en z'n zwarte raamleegten donkerden vreemd in 't regen-roodgrijs van de muur. Houtwit bordje met 'Te huur'... gek, wie hing d'r nou een bordje met 'te huur' achteruit... dat dee je niet, zo zag geen mens 't. Dan dacht ik aan de Indische jongen, die gestorven was, wat had hij fljnlichtblauwe ogen en dan 't le-vendbevend bruin van zijn wangen, en mijn oren voelden de zachtzoete vleiing van z'n stem zó alsof hij hier was en naast mij