Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

- Gossiemijne is dat lopen... hè ik hijg d'r van.

Kleintjes zat ze in een hoekje gedoken en ik over haar keek d'r

an.

De trein reed óp, langzaam door witte streep zon, die schijnend over 't oude gezichtje gleed.

- Hè, oogknipte juffrouw Meks. Dat heb je nou altijd as de zon schijnt, en je langs een hek rijdt.

-Ja, knikzei oud vrouwtje, verwonderd naar ons kijkend.

- Dat bennen nou onze m'neren, verklaarde juffrouw Meks, die wonen bij mijn op de kamers en we gaan nou samen naar De Bree toe.

- O, kwam oud vrouwtje nieuwsgierig, bennen de heren familie van u?

- Welnee mens, dat heb ikje-n-ommers al lang gezeid, 't bennen vreemde heren, maar De Bree wou ze zo graag d'ris zien en nou gaan we d'r maar heen.

- Zo, zo, tevredende het oude mensenwijfje; schudde haar hoofdje drie maal na, ik keek naar haar aandachtig.

We zwegen; en alleen 't gebroken treingerammel ratelde in onze oren. Maar een toch kalmere intimiteit zachtdompte tussen ons, en één waren we omdat we toch alle vier daar heen gingen. En rustig-familiaar informeerde vrouwtje:

- Bent u d'r allis meer geweest?

- Nee, nooit.

Sam keek uit 't raam naar 't vlakweiland, dat lichtgroende onder de zon. Even keek ik er ook naar, maar dan kwam oud vrouwtje weer, dat vroeg:

- Bent u de dokter?

- Nee, dat is m'n vrind, die studeert ervoor, maar hij is nog niet klaar.

- Dat zal wel, wijsknikte oudje. Nou, ze zalle daar ook opkijken, as ze u zien, u soort van mensen komt daar zo niet... hè, ik haal helemaal op, nou dat ik zit... dat is me nou in al die

126