Pijpelijntjes

PI JPE LIJNTJES

lijk met de andere boot weer teruggaan en dan wachten tot hij kwam. Nog een uur of zes zeven en dan had ik de jongen, hij moest vannacht bij me blijven en we konden saam in een hotel gaan. En 't denken aan de jongen maakte mij moe, dat ik niet meer in de wind kon staan. Achter de ketel zat ik dan en dacht weer aan hem. Het moest goed gaan nu, dat kon niet anders. Ik zou een pakje meenemen en 'm dat laten thuisbrengen. Als we dan alleen liepen kon ik 't hem zeggen, dat ik zoveel van hem hield, dat hij nu ook mijn lijfsvrind moest zijn en dat hij dan krijgen kon, wat hij fnaar wilde. En dat zou hij zeker prettig vinden en het graag willen doen.

De boot was aan en dadelijk stapte ik over op de andere, die om drie uur terugvoer. Ging rustig in 't luwe ketelhoekje zitten en vaagkijkend over de haven en over 't wijde havengat bleef ik sterk aan hem denken, zo, dat ik voorvoelde hoe het vanavend wezen zou. Dan deed ik ogendicht en zag hem heerlijkbegeer-baar in mijn armen liggen en voelde de weke buiging van zijn slanke jongenslijf tegen mij aan. Met toeë ogen bleef ik naar hem zien, en zag niets anders meer. Eerst 't Rokin die eerste dag toen ik met Sam erlangs liep, en toen de tweede dag hervoelde ik. Tegen de heldere lucht van vanmiddag zag ik de regentries-tigheid van die eerste dag.

Toen begon angst in m'n keel te kloppen, dat hij niet komen zou, dat hij al weg was. En dat ik juist even te laat kwam.

Maakte mij wanhopend, dat ik niet meer zitten kon en hevig op 't dek begon te lopen, langzaam mij-zelf inpratend, dat hij net weg was. In de verte torende de huizenlijn van Amsterdam en de boot vlugvoer door 't water, maar een sarrend ongeduld maakte mij ziek. Nee, hij zou net weg zijn, ik zou hem niet zien vandaag. En het moest toch, het kon niet anders.