Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

- Nee hoor, zeur nou niet, ik ga naar Siep en jij gaat mee, dat hebben we nou eenmaal afgesproken.

- Nee, ik ga niet naar die Siep, ik ga naar Zaandam... ga je mee naar de boot?

- Hoe laat kom je terug?

- Nou, we kunnen net de boot van tweeën nog halen, dan wou ik om zes uur teruggaan.

- Goed, dan breng ik je even weg, dan ga ik met 'n pasje¹ naar Siep z'n huis.

Prettig de stad door, de dingen helderder bezond en Sam voelde mij veilig. Daarom praatte hij vrolijk over ons en over mij. En we lachten samen over stadsdingen rondom.

't Rokin liepen we uit naar de Kalverstraat. Al vaster geloofde ik, dat 't gaan zou en midden door de mensenstad zag ik de jongen naast mij lopen, z'n benen vlugbewegend met de zwarte kousen gespannen erom.

Wat Sam zei hoorde ik niet meer, maar de jongen naast mij liet ik alles zeggen, wat ik graag van hem horen wilde. En dan dacht ik weer hoe ons samenleven dan gaan moest. Als hij bij z'n ouders thuis was, dan moest hij daar blijven, dat kon niet anders, maar anders... enfin dat was nog af te wachten. Hij moest natuurlijk geld hebben, en hij mocht vooreerst niet meer werken.

- Ga je met de ouë of met de nieuwe boot?

- Met de ouë, dat nieuwe ding stampt zo vreselijk van voren.

- Ga dan tweede klas.

Prettige vrolijkheid tierde in ons alle twee en Sam bracht me tot de boot, die net wegging.

Op 't winderige voordek bleef ik staan en keek naar de even schuimende golfjes en naar de witte streep voor de bootboeg. Ziezo, Sam was lekker weg, die dacht niks kwaads. Nou dade-

i. Op een holletje?

120