Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

Op de Dam de twee jongens nog bij 'm. Saam liepen ze ook op 't Damrak. Toen durfde ik niet langer wachten en vlug ze op zij lopend vroeg ik bevendvrezig:

- Kunt u me ook zeggen, waar de Gravenstraat is?

Ze bleven staan en ik zag hem duidelijk in z'n ogen en proefde in enen het zuivere liefhebben, dat maanden soms wegbleef en dan weer kwam. Nu was het voor hem, o, zeker voor hem.

- Dan moet u dit eerste straatje ingaan en dan de eerste straat in, dat is 'm.

Een van de anderen zei dit en niets meer. Vreemdduizelig keek ik naar hem die ik hebben wilde en ik wist niet, wat ik nu zeggen moest. Mal stonden we midden op straat met z'n vieren en plotseling voelde ik goed, dat 't niet ging, nu niet.

En met gewoonkalme stem zei ik:

- O, dank u wel, en liep 't steegje in, de Nieuwendijk af en dan de Dam op. Over de nachtelijk verlaten grachten meed ik de heldere winkelstad en vreselijk raakte ik thuis.

Sam was er. De lamp brandde. Doodmoe en ellendig viel ik op de canapé neer, m'n zwarte zwaar in plooien geregende keepmantel naast me. Stilletjes stond Sam op en hij boog zich over mij, zachtjes vleipratend.

-Jopie, er is wat... wat is er?

- Nee, niks...

-Jawel, er is wel wat.

-Ja...

Toen vertelde ik 't hem. En saam lagen we op de canapé en huilden om mij, dicht tegen elkander snikkend. Stil zonder spreken. En zacht dwong Sam:

- Nou moetje helemaal er van afzien, dat moetje.

־Ja.••

- En laten we dan maar naar bed gaan, 't is bij tienen.

Die nacht paisibel sliepen we samen.

118