Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

zijn ene hand onder z'n hoofd. Toen wou ik 't hem maar zeggen.

- Sam... Sam.

- Wat is er jongen? Is er wat?

Zijn ogen blonken bruingoedig en toen zei ik:

- Schiet je nogal op?

- Gaat nogal, ik heb nog een smak te doen.

Over z'n boek boog hij en ik over 't mijne. Lucider begon in mij op te helderen, wat ik wou. Nou morgen om dezelfde tijd naar 't Rokin lopen en dan wachten, tot hij kwam. En hem dan een mooie kamer kopen bij ons in de buurt, waar hij altijd wezen moest als ik hem nodig had. En dan allemaal alles geven, wat hij wou. En niemand natuurlijk iets zeggen. Sam ook niet.

De avenduren liepen pijnlijk. Sam zat zo rustig en zo goedig, dat het mij hinderde en ik boos tegen hem dee. Toen ging ik naar bed. Hij dan bleef werken in de onbewogen lampeschijn, waarnaar ik staarde uit de donkere alkoof, en net zag ik zijn vreemdrond negergezicht.

En verveeld in strakke witte slapeloosheid lei ik uren lang wakker en zocht de mooiste en liefstvleiende woordjes, die ik wist. Voor mijn ogen cinematograaften al de kleine scènetjes tussen ons, zoals ik dacht, dat het gaan zou en in duizend vlug-wisselende bewegingen zag ik de jongen. En m'n ogen deden zeer, tot ik in slaap viel.

En de volgende dag. Het bleke zonnig worden van de zonnelo-ze regenuren en dan die aan het donkeren weer. Om drie uur liep ik de straat op, die nog nat was, maar zonder regen. Heel kalm zag ik alles. Het moest gaan, zou wachten tot hij kwam, al wier 't laat en dan bijvoorbeeld de weg vragen en met hem oplopen. Dan saam ergens eten, niet bij Duval en hem dan meenemen.

De Reguliersgracht nu. Bruingrijs, en de bomen doordro-

116