Pijpelijntjes

XI. DE JONGEN

Het Rokin en de latende regenmiddag, even donkerder grijs tegen de avond. In de verte de hoge Damhuizen, grijsregengetint en wij aan de loop, Sam en ik. De trams vol die middag en hel-derbellend donkersnorden ze langs ons, die luchtig liepen en innig rustig de dingen bebabbelden. Zachtjes regengrijzigde Sams stem:

- Darmtuberculose... niks an te doen, 't was toch zo'n eeu-wiglekkere boy, twaalfjaar net, zeg hij begon net al Sam te zeggen ... en nou is-ie gestorven en gesnijkamerd.

Even wat zwijgend liepen we verder. Het regende heviger weer en nijdig schrijnde ons gezicht, als de wind eronder sloeg.

Uit een zijsteeg twee jongens tegen ons aan. En daar was 't weer in enen voor dat ene jong. Fellicht, schrijnfellicht voelde ik 't in mij, en langs mijn rug trilde het vlug af door mijn benen, die knieknikten.

— Duvel op, boossnauwde Sam, die de ander 'n heupstomp gaf. Voor ons uit liepen ze en ik keek naar 't vlug benenbeweeg van de een. Hij had een kuitbroek aan en 'n korte jas, te nauw om zijn middel, die mal uitstond van onderen.

Bleekwitte loomheid flauwde in mij en ik had geen wil meer, keek alleen naar de jongen, bevendbegerend. En toen ik hem gezien had van achteren, wilde ik zijn gezicht zien. Daarom liep ik vlug vooruit en langs ze heen. Even hoorde ik zijn stem, weer wat langzamer lopend om lang zijn geluid te horen. Met de ander praatte hij over sigaren. Toen zag ik zijn gezicht. Het was

114