Pijpelijntjes

pijpelijntjes

Sam grijsdekkend eroverheen en dan Sam binnen.

- Enfin, ik zal d'r maar even heengaan, 't zal wel weer niks zijn... u hoeft niet op mij te wachten met boteram-eten, juffrouw Meks.

- Ja, zo'n dokter, lachvleide juffrouw Bramer¹, die moet er maar altijd op uit.

Toen ging Sam.

De roodgeelkleurige feeststemming was grijsjes afgedempt en vaag klankten maar af en toe wat woorden op. Nichie dutdoe-zelde zachtjes met d'r oud mondje open, en fijne snorkgeluidjes kreunden uit haar keel.

Er kwamen zwijgingen in 't praten, die geen mens meer probeerde dicht te babbelen, een lome lusteloosheid. En in juffrouw Meks krieuwelde hinderlijk, dat 't zo laat werd, 't was nu toch eindelijk boterhammentijd, maar zonder m'neer Sam kon je toch ook niet beginnen en langzaam aan verslensde² de vrolijke avond fletsig. Maar ik besliste:

- Laten we nou maar gerust beginnen, m'neer Sam hèt 't immers gezegd.

- Nee, laten we nou wachten tot half elf en as m'neer d'r dan niet is, dan kunnen we verder zien.

Leeglusteloos zaten we dan weer om de tafel heen, de man van de huisjuffrouw zat met z'n handen in z'n zakken tussen z'n benen te spelen, z'n vetfletse oogjes tuurstaarden naar de lamp.

- Wil d'r nog iemand grenadine of misschien een taartje... u niet meer nichie, ja nichie, neem nou nog 'n taartje, An, schenk jij nichie nog eris in.

Maar de grijze trieststemming bleef, tot 't scherpgescheiden half elf sloeg.

- Begin u nou maar.

1. In de oorspronkelijke tekst staat: Kramer

2. Verflensde

IOI