In Russische gevangenissen

ven... men kan toch een expert benoemen... ik weet trouwens niet eens over welke brief het gaat.” Maar Annenkov luisterde nauwelijks naar wat ik zei. Hij hield vol, dat ik een briefje geschreven had aan kameraden buiten de gevangenis, waarin ik verzocht tien sinaasappelen te zenden, daarmee bedoelend tien bommen. Toen begreep ik, dat het een opgezet spelletje was, en een onbeschrijfelijk gevoel van hulpeloosheid maakte zich van mij meester. Annenkov herhaalde: “Jij hebt het geschreven.” Ik ontkende weer: “Ik heb het niet geschreven en ik weet er niets van.” “Wou je soms beweren, dat ik het geschreven heb?” vroeg hij treiterend. “Vooruit,” riep een van de anderen, “geen praatjes langer.” En toen begonnen zij mij als waanzinnigen te trappen en te slaan, op mijn borst, in mijn nek, in mijn gezicht, in mijn zijde... overal, overal. Een pakte mij bij de keel en begon mij te worgen. Ik voelde, dat mijn krachten mij begaven en verloor het bewustzijn. Men begoot mij met water, waardoor ik weer enigszins bijkwam. Toen werd ik nog wat heen en weer geschopt en uit de telefoonkamer gesmeten. Op weg naar de cel onthaalde de cipier mij nog naar hartelust op stoten in de zij met zijn bos sleutels. Eindelijk was ik alleen. Overal had ik razende pijnen, vooral links in mijn borst, waar ze mij geslagen hadden met de platte sabel. Mijn hemd kleefde aan mijn lichaam van het geronnen bloed. Op mijn hoofd overal builen, groot en klein. Zó moet ik lange tijd gezeten hebben, ik weet niet hoe lang, niet in staat een lid te verroeren, tot ik geluiden hoorde, die op menselijk kermen geleken. Was het verbeelding? Maar het schreeuwen en het kermen werden luider en luider. De stem leek mij bekend: die van een jonge kameraad. Maar weldra werd het gekerm weer stil. Ik hoorde alleen iets alsof iemand over de grond rondkroop. Toen plotseling luid gillen, lange tijd aanhoudend. Wie er mishandeld werd, kon ik niet nagaan, zelfs niet vanwaar precies de geluiden kwamen. Het scheen van ver en tegelijkertijd dichtbij. Tot het gegil ten slotte geheel verstomde en een schrikkelijke stilte heerste. Ik verwachtte niet anders, of men zou ook mij een “Bezoek” brengen. Maar nee. Het bleef stil, onheilspellend stil. Maar opeens weer een hartverscheurend gil-

^I5°