In Russische gevangenissen

dacht ik, dat ik misschien zou worden overgeplaatst. Bij ons in de Centrale werd er onlangs over gesproken, dat men in de Centrale gevangenis te Smolensk grote weverijen had ingericht en dat van onze Centrale uit, daarheen een aantal wevers zou gezonden worden. Daar ik niet een van de minste arbeiders was, dacht ik, dat men wevers uitzocht om de zaak in Smolensk in te richten. Naast mij stond trouwens nog een goed wever. Ik was zó verheugd over de mogelijkheid van een overplaatsing dat ik eerst niet eens merkte, welk een rumoer er was in een vertrek achter ons. Want dat is de droom van iedere katorgist uit de Centrale gevangenis van Orel weg te komen. “Beter in de hel dan hier” is een spreekwoord bij ons. Maar plotseling kwam een assistent op ons tweeën toe en gelastte: “Kleed uit. Naakt.” Ik begreep eerst niet, wat hij bedoelde. “O, wil jij niet horen?” riep hij uit, en gaf mij een draai om mijn oren. Ik kleedde mij geheel naakt uit. Zij onderzochten mij zeer nauwkeurig, maar vonden natuurlijk niets. Al die tijd stond ik geheel naakt, maar niemand scheen eraan te denken mij toe te staan, mij weer aan te kleden. Uit de kamer achter ons, waar het rumoer vandaan kwam, liep de assistent Annenkov de gang op,¹ vlak langs mij heen. Hij lachte op een allergemeenste manier en vermaakte zich met mijn verlegenheid. Ik sloeg de ogen neer. “In de houding,” commandeerde hij en ik moest hem aanzien. In de kamer achter ons bleef het rumoer voortduren: geschreeuw, kermen, smeken om genade. Toen begreep ik, dat daar iets vreselijks gebeuren moest. Eindelijk wierp men mij mijn kleren weer toe met het bevel mij zo gauw mogelijk aan te kleden, hetgeen ik deed.. Uit de bedoelde kamer kwamen vijf mannen onder voortdurend trappen en slaan. Wij tweeën moesten ons met hen in het gelid stellen. “Naar de cellen” was het bevel. In de cellulaire afdeling werden

148

¹