In Russische gevangenissen

mij tamelijk. Natuurlijk werden wij in de badkamer: “in ontvangst genomen” en daar naar behoren: “onthaald”. Ieder van ons werd flink geslagen. Vooral in de eerste week werd ik voortdurend: “gemasseerd”, maar dat is niet zo gevaarlijk voor de gezondheid. Bij het begin van de tweede week verhuisde ik naar boven. Gemasseerd werd daar minder, en zeldzamer hoorden wij het commando: “in de houding”. Later verhuisden wij naar de derde verdieping. Daar werden wij vrijwel geheel met rust gelaten en zelfs voor het werk in de corridor gebruikt, waarbij ons de kettingen werden afgenomen. Mijn katorga-termijn was bijna voorbij, als ik tenminste rekening hield met de aftrek voor goed gedrag. In... had ik de directeur verzocht geen kwaad over mij te schrijven in zijn rapporten, en dat heeft hij, zover ik weet, ook niet gedaan. Daarom ben ik ook zo verbaasd over wat verder te Orel is gebeurd. Toen mijn tijd gekomen was, vroeg ik de afdelingschef mij toestemming te geven tot het indienen van het vereiste verzoekschrift.

“’t Is goed,” zei hij.

De volgende dag werden de anderen, die gelijk met mij gekomen waren, naar de gemeenschappelijke afdeling overgebracht. Ik bleef achter. Mijn vreugde kende geen grenzen, want ik dacht, dat ik nu naar Siberië mocht.¹

Dezelfde avond, na de inspectie, stormde een assistent bij mij binnen:

“Ik wens uwe excellentie een goeden avond.”

“Heb jij gevraagd, een verzoekschrift te mogen schrijven? Schoft, schoft, ben jij vergeten, wat jij daar te... hebt gedaan? Pak hem maar beet.”

Dit laatste tegen een aantal bewaarders, die mede binnen waren gekomen. Ze vlogen op mij af en begonnen mij te slaan en te trappen. Ik deed alle mogelijke moeite niet te vallen. Onderweg waren wij al gewaarschuwd op te passen niet te vallen, omdat ze dan met hun hakken op je borst gaan trappen. De

145

¹

Dat wil zeggen: in de verbanning, die, hoe vreselijk ook, verkozen wordt boven de gevangenissen.