In Russische gevangenissen

veroordeelden. Rechts onder de heer Minor, toenmaals achter in de twintiger jaren. Het is wel hetzelfde kalme, verstandige gezicht van bijna vijfentwintig jaar later.

Ik heb deze portretten meermalen gezien, want van hen, die in 1889 te Yakoetsk waren, ken ik nu meerderen. Sommigen zijn nog steeds gevangen of verbannen.

Georges Dmitrenko

Dit is de jongen, die ik sinds onze hartroerende ontmoetingen te Moskou geen ogenblik vergeten had. De achtste december dit briefje in het Frans uit Luik: ‘Mijnheer, ik heb de eer u mee te delen, dat een van uw vrienden te Moskou, de politieke gevangene Georges Dmitrenko, verbannen is naar het land der Yakoe-ten. Met achting Victor Dmitrenko.’

Ik kan geen beschrijving geven van de wanhoop, die zich van mij meester maakte. Ik kan alleen zeggen dat ik alles heb gedaan wat in mijn vermogen was om Georges te redden of zijn lot te verlichten. Maar tegen de velen was het alles nutteloos. En onze enige hoop blijft tijd en keer.

Victor Dmitrenko, die mij schreef, is de oudere broer van Georges. Ongeveer vier jaar geleden werd hij administratief verbannen naar het ruwe noorden van Europees Rusland, verdacht van geheim lidmaatschap van de partij van Joseph Minor. Hij wist te ontvluchten, en studeert thans te Luik technologie.

Terwijl ik dit schrijf bevindt Georges Dmitrenko zich in een gevangenis in Siberië, wachtend tot weer en wegen voldoende zullen dienstig zijn voor de eindeloze reis naar Yakoetsk. Wanneer ik thans schrijf: ‘In uwe handen, Heer,’ dan weet een van de Russische regeringsambtenaren, dat ik aan hem denk, en van wie ik uitkomst verwacht. Verlof om Georges Dmitrenko te bezoeken in Siberië werd mij geweigerd. Daarentegen worden mijn brieven hem, volgens de regering, ter hand gesteld. Ik heb te deze aanzien de belofte van een ambtenaar, en, hoeveel maal ook belogen en bedrogen, wens ik daaraan niet te twijfelen.

Hier volgen liederen, die ik voor Georges Dmitrenko geschreven heb.

128