In Russische gevangenissen

het eerste ogenblik van onze aankomst met een hagel van de gemeenste schimp- en scheldwoorden overladen werden. Eerst ontving ons de chef en zei op theatrale toon: “Indien gij u ongehoorzaam gedraagt, zal het u slecht bekomen, zeer slecht.” Hierna plaatste men ons in verschillende cellen. De assistent zei tegen mij: “Daar heb je je ligplaats, schoft.” Om acht uur ’s avonds hoorde ik fluisteren en het knarsen van een slot en daarna een vreselijke schreeuw. De kameraden werden gegeseld. Wenen, steunen en zuchten, kermen, huilen en het harde geluid van de voortdurende zweepslagen. Het was om krankzinnig te worden. Mijn deur werd geopend. Een bende assistenten en bewaarders stormde naar binnen, lichtte mij van de voeten, en begon mij te mishandelen op een wijze, die ik niet omschrijven kan. Ze gingen op mijn lichaam staan, trapten mijn hoofd tegen de grond, slingerden mij van de ene hoek naar de andere en wentelden mij vervolgens met het gezicht omlaag, bonden mijn armen vast op de rug en ook mijn voeten. In deze toestand hieven ze mij tot manshoogte op en lieten mij toen neervallen op de grond. Zó verloor ik het bewustzijn. Maar al spoedig ontwaakte ik door kreten, schreeuwen en slagen uit de cellen naast de mijne. Een tijd lang voelde ik niets, maar weldra voelde ik bloedstortingen in armen en benen, zodat het was, of zij afstierven. Mijn schouders deden hevig pijn. Ik kreunde, maar kon mij niet bewegen. Het was of mijn gezicht in een kom met bloed lag en ik begon nog erger te kreunen. Uren later kwam er een chirurgijn: hij bekeek mijn handen en zei onwillig: “Maak ze maar los.” Dit geschiedde en men trok mij een dwangbuis aan, waardoor mijn handen op mijn rug vastlagen. In deze toestand liet met mij. Tegen de morgen kwam de dokter weer, keek, en ging weer heen. Eerst de dag daarop werd ik van de touwen bevrijd en werd het dwangbuis afgenomen. Ik moet er nog bijvoegen, dat ieder bezoek vergezeld ging van zweepslagen en gemene scheldwoorden. De inspecteur komt binnen en schreeuwt: “Goeiendag.” Ik zwijg. “Waarom hou jij je bek, donderhond? Geef antwoord. Wij wensen je een goede gezondheid. Ik ben de inspecteur. Ik zal niets oververtellen, en jij zult

121