In Russische gevangenissen

gende middag bezocht ik de heer Minor nogmaals en was verheugd hem iets te kunnen schenken. Wij zouden gaarne lang bij elkander gebleven zijn. Maar, ik heb reeds gezegd: ons onderhoud had plaats onder pijnlijke en vernederende omstandigheden: een gewapend gendarme in de kamer en de heer Minor was niet toegestaan te zitten. Een aantal boeken, die ik de heer Minor uit Holland zond, zal hij niet ontvangen. De Moskouse gevangenisambtenaren verklaarden, dat boekgeschenken wel zijn toegelaten. De heer Von Boetticher verklaart van niet. De boeken worden nu ten bate van de gevangenissen verkocht. Benijdbare boeken! Mocht de opbrengst vele gevangenen een weinig ten goede komen, dan achten wij het verlies nog winst.¹ Waarom ik de heer Minor niet ten derde male sprak, heb ik reeds meegedeeld. Tot eer van de ambtenaren in Moskou kan ik vermelden, dat zij met eerbied over de heer Minor spraken. Mijn gevoelens voor onze moedige, ongelukkige makker Joseph Minor heb ik uitgezegd in dit gedicht:

Joseph Minor: kloek denker, kalme dader,

Hoe vond ik u, gekooid, gekrenkt, geknecht Aan waardloos werk hoe scheidt schandlijk onrecht Een vrouw van haar man, kindren van hun vader.

112

¹

In dit verband het volgende: ik had reden te informeren naar een Rus, die ik te St.-Petersburg had ontmoet. De verlangde inlichtingen kreeg ik nog niet, maar mijn berichtgever schrijft: ‘daarom wil ik u vooruit even meedelen, dat ik heel kort nadat u hier in P. waart, in de courant las, dat die heer uit de Malaya Masterskaya, waar u ’t eerst waart, een paar dagen verlof had aangevraagd, toen hij echter niet op tijd terug was, zag men na en vond, dat er een grote som niet aanwezig was. Hij was met zijn familie naar ’t buitenland vertrokken.’ Malaya Masterskaya No. 5 is het bureau van de gevangenis-inspectie in St. Petersburg. Ik sprak er verschillende ambtenaren. Weet dus niet wie mijn berichtgever bedoelt. De naam doet er niet toe. Hij of een ander, dit zijn de mensen, die spreken van: ‘een zekere Minor’ en die leven en dood van onze makkers in hun handen hebben.