Nerveuze vertellingen

komen was, zag ik Nico nog niet, en ik wist dadelijk, dat nu wel een dezer daaromtrent iets vinnigs zeggen zou.

Godert van Rossum zeide het: 'Nee, Heieen, je man is er nog niet.' Zijn stem was zeer vriendelijk en eenvoudigweg zonder belediging, bedroefd, alsof een smartelijke tijding hem wel enigszins leed deed. Ik was toen woedend, maar ik wist toen niets om daartegenin te zeggen. Bertho, de jarige gastheer, zeide: 'Heieen, ik heb een boodschap van Niek gekregen, dat hij wat later kwam, omdat hij eerst nog iemand spreken moest. Het was voor een zeer gemakkelijke zaak, liet hij weten, en ik moest vooral niet vergeten je te zeggen, dat hij er wel negenduizend gulden aan verdienen zou.'

Negenduizend gulden was het onbereikbare bedrag, dat ik voor de rode en de blauwe diamant nodig had, en waarvoor Nico nu blijkbaar bezig was, om het te bemachtigen. Ik was verheugd.

Ik dronk nu snel veel anisette en ook wijn op elkander, om spoedig op een bijzondere wijze dronken te zijn, om geen afkeer te gevoelen van de dronkenschap van de anderen.

92