Nerveuze vertellingen

3

Eenmaal, en het was op een achterdag met fijne zon, zat ik stil in ontroering verzonken voor de schoonheid van mijn verschijning. Het hierbovengenoem-de tweede gevoel, dat van verdriet, omdat mijn schoonheid geestelijk afwijkend was, had ik niet meer. Nu dacht 'k juist bewonderend: 'wat zijn de vormen van zijn gezicht onberispelijk, en wat is zijn huid gaaf van oppervlakte en van kleuren', toen ik zag, dat de huid op de neus rood opgekleurd was, en branderig. Dat hinderde mij, niet omdat ik ernstig, sterk, en inwendig verderf vreesde, maar omdat dit rood volkomen schoonheid schond.

Na die hinderlijke waarneming bleef de verschijning enige dagen, zonder dat de volkomen finesse van kleur zich herstelde, zodat ik blijde was, toen de jonge man uit mijn wonderlijk leven verdween. Hij bleef lang weg, ditmaal, maar nadat hij weder aan mij verschenen was, zag ik dadelijk, dat de schending van dit geliefde gelaat stelliger was geworden. Boven de aangezichtshuid verhieven zich talrijke knopjes van wild en vreselijk wangewas, glad, spannend, glanzend en ook rood. Voortdurende uren keek ik daarnaar, doch met minderwordend leed, omdat ik op spoedige en gehele genezing vertrouwde.

Maar na lange afwezigheid kende ik, met een doffe slag, die de hersenen in mijn hoofd gek maakte, de

107