Nerveuze vertellingen

die ik van de verouderde vrouw onder de ivoor-porseleinen poort had gekocht, en ik was zeer gelukkig. Ook bezag ik nu zijn gelaat, en dat het van een bijzondere schoonheid was. Bijzonder was de mond als van een meisje, en de ogen waren grauwend, terwijl zijn keel zonder manbare ontwikkeling was. Wij spraken nogal veel en met ontroerde stemmen; maar het enige, dat ik mij na het ontwaken woordelijk herinnerde waren zijn uiterste woorden: "Wat ben je lief... wat ben je lief'. Toen hij deze vier woorden voor de tweede maal zeide, raakte hij mijn achterhoofd met zijn ronde hand aan.'

Daarna was ik wakker gemaakt met bonte lichten in mijn ogen, en vreugde genoeg in mijn hart. In de loop van de nanacht bedacht ik nog viermaal aandachtig die droom. Toen dacht ik, dat dit alles verschijnen ener schonere werkelijkheid was, en ik twijfelde niet, maar ik had wel vertrouwen.

3

Dromen zijn bedrog. Zó ver ben ik nu ook wel om dat te weten, want ik heb vele en ook schone dromen medegemaakt, gaaf en glanzend van werkelijkheid, en die later blijkbaar gemaakt waren van bedrog. Maar de bovenbeschreven bloeiende droom bedroog mij niet, want die liet mij een kleurige schoonheid achter welke zich echter later op een ontzettende wijze ontwikkelde.

105