Palestina

Eén tegen twaalf. Wij nemen afscheid. Nagib is niet somber meer. „Allah geleide u,” zeg ik. En ik schrik. Twaalf tegen één. Twee moorden. Dief. Dood of levend binnenbrengen. De twaalf kameelen glijden weg in den toover van den maneschijn. Straks rijden zij uiteen. En schaken alle wegen af. Maar de kerel zal misschien ontsnappen. En wie weet, wanneer Nagib dan eerste luitenant zal zijn.

ui.

Wij zullen afrijden. Achmed, de zwarte koetsier, heeft afscheid genomen van de luie dagen van Berseba. Abdoel Salaam heeft nog een lang gesprek gehad met Daoud Effendi over dat paard. Zij hebben den vader, de moeder, en het geloof vervloekt van den sjeikh der Azazme-Arabieren. En verder moet men het nu aan Allah overlaten.

Wij rijden buiten de stad. Het vlakke land tot Gaza. Uren, uren ver. Waar wij geen dorp zullen zien. En geen stad. Alleen de tenthutten van de zwervende Arabieren. Hunne kudden. Hun akkers, die zij ploegen met kameel, ezels of paard. Er is nu een spoorweg van Berseba naar Gaza.

90