Palestina

Hij eet geheel alleen. Hij heeft een vork, een lepel en een mes. Hij wordt bediend door een moorzwart Soedaneesje, dat héél gehoorzaam luistert naar den naam Selim. Hij is nog zwarter dan de kleine Fouad. Hij draagt een wit japonnetje met een rooden buikband. Van het jongetje is niet anders te zien dan een keurig gekapt kopje. De achterpootjes, waarop hij geruischloos rondgaat. En de voorpootjes, waarmede hij zijnen meester bedient.

De gouverneur is zéér belangstellend in het Zionisme. Zijn district is altijd, ook in de Paasch-dagen, volkomen rustig geweest. Hij hoopt op een mooien, groten, Joodschen Jischoeb. Een rijk en bloeiend Berseba.

Van den gouverneur heengaan. Den kleinen, zwarten Selim groeten. En hooren: „Uw nacht zij gelukkig en gezegend, Heer”. Heel Berseba, één breede straat, met zijstraatjes. Een paar duizend man. Het ligt alles zoo lief en stil in den hoogen, bloeienden maneschijn. Alleen in een enkel koffiehuisje een klein lichtje. Een lichtje ook in het huis, waar Nagib Effendi, de politieofficier alleen woont. Maar ik vind Nagib nu in een donkere emotie. Er is vanmiddag een moord gebeurd. Drie uren van Berseba af. Héél eenvoudig. Een paard. Een twist. Een moord. Maar