Palestina

zijn. Wij hooren in den loop van den Sabbath, dat hij agronoom is, bouwondernemer en rabbijn. De eenige van het stel, die een aardigen indruk maakt, is een gedemobiliseerd soldaatje van het Joodsche Legioen. Maar die zal de dunams niet voor het opscheppen hebben. Het spreekt van zelf, dat wij met ons zestienen aan tafel zitten. Tegen zulk eenen massa-aanval is de zilverkast van Meyer, den molenaar, natuurlijk niet bestand. Wij eten dus de soep in secties. Eerst de bovenhelft van de tafel. Dan worden de lepels omgespoeld in de waterkan. Dan eet de onderhelft. Vorken voor het vleesch zijn er genoeg. En twee messen is waarlijk niet weinig. Het is een feestelijk maal.

ii.

Na eten gaat Abdoel Salaam naar Daoud Effendi Chalil, die een ingewikkelde kwestie heeft over een paard met eenen sjeikh der Azazme-Arabieren. Zij zijn groote vrienden. Zij zitten uren lang over die moeilijke kwestie te praten en te peinzen. En het wordt hoe langer hoe moeilijker.

Ik ga een luchtje scheppen bij den gouverneur.

87