Palestina

Hierop past maar één antwoord. En dat is eenvoudig: „chamdiUah”.

Men kan dan weder héél lang zwijgen. Rooken. Zijn teenen tegen elkander aanleggen. En weer beginnen: „kif ente”.

v.

Wij krijgen natuurlijk ook koffie. Er wordt een vuur gestookt van takken en van mest. De koffie wordt gebrand. En dan gestampt. Dat gaat mooi en plechtig door een man van minderen rang. Maar toch geen dienaar. Een zware vijzel en een zware stamper. Hij stampt een maat. En regelmatig slaat hij den koperen stamper tegen den koperen kant van den vijzel. Een muziek. Die verklinkt over al de wijde landen van Berseba. Allen hooren, dat er gasten zijn. En dat de koffie wordt gebrand en gestampt.

Als wij een fijntje koffie hebben gedronken, komen wij met onze geschenken: de koffie, de koekjes van Huntley & Palmers, de zoete bonbons, de gekleurde bonbons. Sjeikh Chmed neemt alles in beslag. Maar hij werpt ieder eerlijk zijn deel toe. Een meisje van driejaar komt binnen om in haar rokje het deel te halen voor