Palestina

Er worden nu groote, mooie tapijten in de tent gebracht, om op te zitten. En zware, zachte kussens om op te leunen.Want de sjeikhs Chmed en Djadoeng zijn rijke, aanzienlijke menschen. Abdoel Salaam heeft zijn schoenen al uit gedaan. Hij hurkt keurig met de groote teenen tegen elkander. Och, hoe stumperig hurk ik neder. En ik kan mijn teenen maar niet netjes tegen elkander krijgen. Rondom ons hurken alle bewoners. Waardige, mooie mannen. Met zwarte baarden. De vrouwen zien wij niet. Maar wij hooren, dat zij telkens achter ons komen kieren door den doek die de tent in tweeën verdeelt. Abdoel Salaam heeft het héél druk met den sjeikh Djadoeng over onze paarden. Hij zweert, dat hij ze nooit verkoopen zal, omdat mijn hart dan breken zou. Sjeikh Djadoeng wil het eene paard gaarne hebben. „Goed” zegt Abdoel Salaam, „als wij in Jeruzalem zijn”. Ik voer een lang gesprek met sjeikh Chmed. Het is heel gemakkelijk een lang gesprek met den sjeikh Chmed te voeren. Meestal zegt men niets. De groote sjeikh rookt. Ik probeer mijn groote teenen tegen elkander te krijgen. Het gesprek is zóó: „Kif ente?” (Hoe zijt gij?)

„Chamdillah, mabevet.” (God zij geloofd, tevreden.)

80