Palestina

naar de tenten. Meerijden hoeven zij niet. Zij houden ons wel bij. En krijgen weder koekjes en bonbons. Min Allah. De zorg voor de kamee-len, geiten en schapen hebben zij aan schooiertjes van minderen rang overgedaan.

IV.

De tenten vallen nu wel tegen. Ik heb voor de Arabieren gedacht aan een tent als onze soldaten. En voor den sjeikh aan een konings- of keizerstent in het klein. Zonder bedenken heb ik ook gedacht aan den Joodschen Tabernakel. Kostbare geweven tapijten. Een mooie bonte droom. Maar de tent van den Sjeikh der Sjeik-hen van Berseba, is niet meer dan een lang laag afdak. Van voren geheel open. Gebouwd van een dik, ondoordringbaar doek, dat de vrouwen maken van kameelenhaar. Wij worden ontvangen door sjeikh Chmed il Soefi en sjeikh Djadoeng il Soefi. Neven en zeer aanzienlijk. De eigenlijke groote sjeikh Hadj Achmad il Soefi is niet in de tenten. Hij woont aan den terugweg in een soort spelonk Mengorat Soefi, waar het in den winter warmer is. Wij zullen terugrijdend hem gaan bezoeken.

79