Palestina

van Hundey & Palmers. Samen wel voor drie-en-tachtig piasters. En dan rijden wij het vrije veld in. Woestijn is dit niet. Er is overal gezaaid. Maar schraal. De Arabieren hier bemesten niet. Als het niet regent, is alles verloren. Zij durven zooveel niet te wagen. Weinig werk. Weinig waag. Weinig winst. Meyer, de molenaar, weet den weg ongeveer. En de rest zullen wij wel vragen. De paarden draven over het vlakke land, waar zoo ver als wij kunnen zien, geen boom bestaat. In de verte lage heuvelen, waar de tenten moeten zijn van den grooten sjeikh.

Wij hebben gevraagd. Langs de bron. Over deze heuvelen. En daar zullen wij de herders van den stam vinden. Inderdaad. Waar het gras groeit staan de sloome kameelen te kauwen, en zij kauwen weer. Groote schapen gaan met hunne lammeren, en de geiten ook met hunne kleintjes. De herders van den stam blijken een stel schooiertjes te zijn. Bedekt met een ongelooflijke vereeniging van vodden en lompen. En daarover dan in eens een fijn-bewerkt lamsvel-letje. Een heeft zijn haar in twee lange staartjes gevlochten.Wij geven den schooiertjes koekjes en bonbons. En vragen ze natuurlijk naar hunne vaders. Zij blijken zoontjes van sjeikhs te zijn. Zeker zullen zij ons gaarne den weg wijzen

78