Palestina

uitgenoodigd. Maar wij moeten met den avond binnen zijn. Daarom houden wij ook niet op te Dilb, waar de jonge joodsche vrienden werken, en wonen in tenten. Maar wij houden weder stop voor water, gerst en koffie te Koloiye, dat wij Mootzah noemen. Ditmaal begunstigen wij niet moeder Branse met de vele kindertjes. Wij zijn de klanten van den Griekschen koffiehuishouder vóór de brug. Hij zet dadelijk koffie. Een vuur van takhout in een petroleumblik. Hij vertelt ons van de groote regens, die gevallen zijn. Wij hooren ook, dat de Jobsbron in het dal van Silonan weder overstroomt. Dat gebeurt alleen in héél goede jaren. Verleden jaar was een goed regenjaar. En ook nu weer staan wij er héél goed voor. Wij zijn dus Allah wel héél dankbaar, dat hij het Heilige Land zóó veel regen heeft gegeven, en dat wij er zoo weinig last van hebben gehad.

Wij rijden op. Dit is de laatste geweest. De paarden, die wel weten, dat zij naar hun huis gaan, draven. Lifta voorbij, dat al met lichtjes in zijn donker dal ligt. De Jaffastraat. Het ziekenhuis: „De Poorten der Gerechtigheid”. Jeruzalem. Bischoem el Hawa is uit. Wij ademen weer de gewone lucht van Jeruzalem in. Een tikje benauwd. Maar dat went wel.

162