Palestina

humeur, zendt den zwarten Achmed op ver-spieding uit. Over de mooie wadi met het watervalletje vervolgt de weg weder rustig zijnen weg, zoover Achmed maar zien kan. Maar hoe over de wadi met het watervalletje héén te komen? Aan de spoorlijn werken honderden Egyptische arbeiders. Wij zijn met ons tweeën naar hen toegegaan. Abdoel Salaam heeft hun verzekerd, dat ik „mudir el chakoek” ben uit Jeruzalem. Dat is iets, dat wel niet bestaat. Maar daarom kan ik het toch wel wezen. Het beteekent: „hoofd van het recht”. Nu doet het woord „mudir” al wonderen. Maar „mudir el chakoek”. Allen vreezen de woorden van den stam „chak”, die „regeeren” beteekent. Dus zijn deze Egyptische arbeiders dadelijk bereid ons te helpen. Zij leggen een noodbrug over de wadi heen. De paarden worden daarover gebracht. En daarna wordt onder een groot geschreeuw ook de wagen overgedragen, tot aan den rijweg. Natuurlijk biedt Abdoel Salaam den ploegbaas een baksjisj aan. Zou de ploegbaas hem achten, wanneer hij dat niet deed? Anderzijds weigert de ploegbaas van zóó eenen hoogen heer eenen baksjisj aan te nemen. Misschien als Abdoel Salaam aandrong? Maar Abdoel Salaam dringt niet aan.

142