Het vochtige park

te zoeken, (men had mij verteld dat ze nu aan narcotische genoegens deed), misschien was ’t nog tijd haar van dat waanzinnige krenkende spel met ziekte en dood terug te halen, maar hij zweeg, knikte nijdig als gestoord, neen, met ’t hoofd. In den Dóme merkte niemand haar afwezigheid, wellicht zwierf ze met haar veerkrachtige, matte stap in ’n geheel ander kwartier.

De lente kwam, de Jardin du Luxembourg was vol met blij doende menschen, kleine kinderen wroetten met witgeschoeide handjes in ’t zand, hoe blij leek de wereld. Ook hier zocht ik haar rusteloos, overal spiedde ik naar de smalle vrouw, overal waande ik haar oogen van aangeschoten dier te zien. Vergeefs, ik zonk op ’n bank. De lente, waar ze zoo van hield, de lente was verdrietig.

Later heb ik gehoord, dat ze in ’n Katholiek hospitaal gestorven is en Katholiek was geworden. Een oude straatpastoor, zooals men hier velen ziet, ongewasschen in ’n smerige soutane, zag op ’n vroege morgen iets aan de Seine liggen, dat hij eerst voor ’n oude jurk hield. Hij stiet er met z’n stok tegen, ’t was ’n mensch, misschien ’n stervend mensch, hij poogde haar of te heffen, riep luidkeels werklui, die geen tijd hadden, ten slotte vervoerde hij saam met ’n politieagent haar die zeer ziek was, naar ’n ziekenhuis. Daar is Yvonne dan doodgegaan.

79