Met de stroom mee

Vlaams geestesleven te worden. Als Agricola maar niet te zeer z’n zin doordrijft. Het hogere ontgaat hem, hij ziet alles te stoffelijk, hij weet niet waarvoor we strijden, dat zegt Judy ook. Het rhythme van ’t leven ontgaat hem — ons onstuimig verlangen naar hoger leven, dat jou toch ook bezielt, beste Eddie.

Ik zou je nog graag veel vertellen, maar beschik over verdomd weinig tijd. Dadelijk komt ’n kennis me halen met z’n Cadillac, of beter, ’n bankier dien de duivel met ’n Cadillac gezegend heeft, ik hou hem te vriend, want hij zal wellicht m’n filmonderneming financieren.

Beste kerel, je wil me wel m’n onbehouwen uitval vergeven, is ’t niet? Dank je. In Xo.

En we vragen wederom, wat is er eigenlijk gebeurd? De troep had ergens gespeeld en over de koude donkere landweg die ze moesten afleggen om van de herberg, waar het stuk was opgevoerd, aan ’t station te komen, had Lode de koffers van Judy gedragen en zij zijn actetas. Zij heeft altoos nieuwe costuums bij zich, waarmee ze onwetend de vrouwen van de troep plaagt. Want geen van haar kan van de luttele gage dergelijke weelderige variatie bekostigen. Lode gaat zwijgend naast haar door de vriesnacht. Dan vraagt ze of hij weet, dat Marieken van Nimweghen op repertoire komt.

„En jij bent Marieken,” vraagt hij en declameert: „Wil di u liefde te miwert vesten.”

Ze lacht: „Jij bent ’n keurige duivel, hoor!”

Intelligent spreekt hij van ’t stuk; de rol van Moenen die de verlaten Marieken te hulp schiet, ligt hem zeer. Hij betreurt echter, dat Agricola hem altijd zulke rollen geeft waarin hij zich niet kan uitleven.

Voor hij ’t zelf kan opperen, zegt ze: „Weet je, ik zal er bij Jilles op aandringen, dat jij Moenen speelt, hoewel ik geloof dat ’t de bedoeling is dat Stevens hem krijgt.” Nu begint Lode zijn denkbeelden te ontwikkelen: hij wil ’n film maken en ’n anti-militairistische revue, hij is boordevol met ideeën. Ze spreken geanimeerd en zij denkt: „Die man meent wat hij zegt.”

In de trein zijn ze eerst stil; Judy beziet een vreemd masker met dweepzieke ogen. En dan zegt ze: „Kom morgenavond (dan zijn ze vrij) bij ons. D’r komen mensen bij m’n oom in Tervueren. Als je wil, laat ik je halen.”

92