Met de stroom mee

maar de zonde was ellendig. Hij had indertijd ook ’n meis-ke in ’n lunchroom achter de Comedie ontmoet; alles speelde zich rond de Comedie af. Hij was er ook ’s iemand tegengekomen, die als twee druppelen water op hem leek, hij weet niet meer of ’t gebeurd is of verzonnen.

In de Comedie had hij ook Bouwmeester gezien, was hij zich z’n roeping bewust geworden en had hij zijn naam in goud zien pralen. Hij had er de gekrenkte vaderliefde horen kermen: Jessica... Judy Prins gelijkt haar, ze moet mijn Jessica worden... Als ik vanavond naar die jiddische kerstboom was gegaan, had ik haar tenminste gezien, maar ik wilde gereserveerd doen, juist waar Presburg er erg op gesteld leek.

Judy! Zijn verlangen groeit. Van de ouder wordende madame Lafleur—Nyssen had hij al heel lang genoeg, wat was zij, dan ’n beter soort leren jas, een weke bontmantel.

Maar Judy Prins is al heel weinig genaakbaar.

Een licht zal heden over ons opgaan, zo zal de Mis aanvangen waar Eddie zich heen begeeft, terwijl de sneeuw rijkelijk van de hemel valt. Een witte Kerstmis dus, gelijk dat heet. Als hij weer naar buiten komt, zingt het na in zijn hoofd: Puer nafus est nobis. De smalle straat is gecapitonneerd, witwollig. Gezellig kraakt onder zijn voet de sneeuw, ’t vriest ’n weinig en hij weet opnieuw dat Lode gelijk heeft. Nu gaat hij ’n schilderij maken die zijn vriend bevallen zal — een geboorte van Jezus, gestyleerd, met de moeder Gods gelukzalig en devoot Joseph op de achtergrond; devoot, gelijk hij, Eduard, zich thans gevoelt.

De dwaze Charlotte wil hij vergeten; dat domme kind met haar lelijke naam, dat hem ’n dooie diender, ’n onbelangrijk mens heeft gevonden. Maar wat nu, is hij ijdel op zijn talent, waarvan, zoals Lode laatst zeide, nog niet genoeg gebleken is. Hij zal nu ogenblikkelijk het bewijs gaan leveren: „Puer nobis nascitur.” Wat dunkt je, zou hij bazuinende engelen in de lucht schilderen en herders op de achtergrond, of de drie koningen er bij. En voortdurend moet hij overwegen, ja, wat zou Lode er wel van zeggen. Die preekt altijd eenvoud, de eenvoud des harten. Eddie heeft vaak een tegenzin tegen dat vereenvoudigen, dat decoratieve, dat styleren. Het barokke, fantastische, zoals die bazuinende engelen met opgeblazen wangen, ligt

87