Met de stroom mee

Lucas praat slechts over meisjes van pensionaten; hij zou alleen maar kunnen verlieven op ’n meisje uit ’n.

ensionaat, maar dat moet hij dan ontmoeten op een ^eedijk, les jeunes filles de la grève...

„The seasfde girls,” approuveert Lode...

...met blonde vlechten, asblonde vlechten en blauwe ogen. Je weet dat het met Charlotte al lang uit is, (Lucas z'ucht). Ik weet ’t eigenlijk niet, ik geloof dat de jeugdliefde de ware is, dat je later nooit meer zo diep verliefd kunt wezen als op je zestiende jaar.”

Lode kucht af en toe ’n beetje droog; deze praatjes laten hem koud.

„Ln wat ’t grappige is,” zegt Eddie als het antwoord van Lode uitblijft, „onder een Kerstboom met ’n hele boel andere kindjes heb ik Charlotte ’t eerst gezien, toen ik zeven jaar was en zij negen. Altijd als ik aan liefde denk, ruik ik de geur van de dennenappels die in de open haard verbrand werden. Ik stond achter Charlotte en zag hoe haar blonde haar glansde; ik meende dat die haren zo naar dennen geurden. Ik heb haar toen niet gesproken, maar toch dacht ik van dat ogenblik af veel aan haar; ze werd mijn ideaal. Je weet, hoe ik later elke avond langs het pensionaat ging lopen om haar te zien, hoewel ik bijna niet durfde kijken als ze werkelijk met haar vriendinnen aankwam. Ik werd steeds feller verliefd, zonder dat ik haar sprak; ik schreef overal haar naam op, ik kon niet buiten haar.”

Lode schijnt dit alles niet belangwekkend te vinden.

„En toen kwam ’t. In Ostende. Haar familie, mijn familie. We zeggen mekaer in R. ternauwernood goeiendag. Maar de dokter roept: „Kijk, daar heb je mevrouw Lucas met haar zoontje; dat doet me nou genoegen, stadgenoten hier te zien.” Charlotte, die me altijd naar haar had zien loeren, bloosde. Ik was niet meer van haar af te slaan. We praatten wel niet veel, maar ik droomde van haar. Mijn droom, naast haar te liggen op ’t strand, ging in vervulling. Eens keek ik haar aan toen de zon in haar lichtblauwe ogen scheen en — ik rilde.” Nu rilt werkelijk Lucas nog om het wonder van het transparant meisjesoog waar de zon in blinkt. „Licht doorglansd azuur; ik rook de geur van haar vlechten. Toen gingen we terug naar R. Ik kwam vaak bij haar, hoewel haar moeder dat geen pas vond

84