Met de stroom mee

Madame schrikt even van de stem, de wilde ogen. Ze kan toch voor éen mens geen plaat op gaan zetten.

„Als ze muziek horen, komt het volk d’r op af,” leert Ludwig. En dan gaat ’t: „Chante, chante pour moi...”

„Et la vie n’est qu’un rêve..,. zingt de meid die druipend binnenlaveert.

„Ah schatteke,” zegt ze tot Ludwig en kriebelt hem onder de ongeschoren kin.

Er wordt nu wat gelachen en gepraat over van alles. Ze vertelt wat voor zeevolk met de Kerstmis is binnengekomen en met Nieuwjaar is weggegaan. Ludwig wordt even bleek, als er sprake is van ’n Duits schip dat binnen is gelopen.

Het meisje is onderhoudend. Hij ziet haar voor ’t eerst, ze blijkt uit zijn buurt vandaan te komen; ze is van Hasselt in Belgisch Limburg. Buiten is het nat en met ’n arm om Ludwigs hals zingt ze: „Regentropfen die an mein Fenstet klopfen..

Dan gaat ze hem allerlei vragen doen over zijn leven, zijn manier van bestaan en getroffen stelt hij vast dat het eerste interview van zijn leven in een kroegje plaats vindt. Maar ze vraagt hem niet naar zijn liefhebberijen. Ze doen dan ’n spelletje; ze is in haar soort ’n intellectuele, ’n leergierige. De hoofdsteden van allerlei landen moet hij vragen. Ze houdt alle havensteden voor hoofdsteden en Ludwig wil haar wegwijs maken. Zij verzucht: „Wat zijt gij geleerd.” Dan noemt ze alle boten die ze kent, en dan de schilders (de schilders!) van Vlaanderen, waar hier allemaal straten naar genoemd zijn.

„Rubens,” bevestigt Ludwig, „da’s de grootste. En dan Metsys, Teniers...”

„En Agneessens en Breidel,” zegt ze, maar dat zijn helden.

„Maar d’r zijn toch ook straten naar genaamd,” houdt ze vol. In de Agneessensstraat is ze zelfs in haar jonge jaren in een voorname taveerne geweest.

„Da Vinei,” vervolgt Ludwig. „Weet ge, dat van dien Italiaan een wonderbare Christus op marmer hangt in de Onze Lieve Vrouwekerk...?”

„Dien ga ik zeker zien,” zegt ze. „Ge moet niet peinzen, dat ik niet devoot ben, zulle.”

„Kent ge uwen Catechismus nog?”

166