Met de stroom mee

Ongeduldig zegt opeens de vrouw: „Blijft ge hier wonen, manneke?”

„Ik zoek Vera,” zegt Ludwig nors.

„O, die heb ik al lang niet meer gezien, ze zit misschien hij haar kinderen.”

Ja, Vera heeft kinderen. Zijn meid had jong gespuis, dat schreeuwde. Hij is daar eens geweest, het riekt er slecht. Maar dat schreeuwen, dat intermitterend, irriterend kermen. Je denkt: nu is ’t opgehouden; precies ’n halve minuut later begint ’t weer.

„Ik heb in de gazet gelezen,” zegt hij tot de patrones, terwijl hij z’n glas neerkletst (weer ’n franc minder gedo-rie), „ik heb in de Nieuwe Gazet gelezen, dat een manskerel in Berchem zo kwaad is geworden omdat de bébé jengelde, dat ie ’m sloeg — en toen begon ’t nog veel feller te krijsen. Toen kreeg die patsak zo’n ongenadig koleire, dat em et wicht pardoes doodsloeg.”

De patrones knikt met ’t hoofd: ja, zulke dingen passeren. Ze gaapt.

„Maar ze hebben hem gevat,” deelt Ludwig mee...

De vrouw doet ongeduldig, hij drinkt echter langzamer, wil nog niet heen uit het behagelijke. Hij streelt z’n stok. Met dat ding blijf je toch ’n heer, bovendien van nut als ze me wat willen doen; ik sla ze kapot, ik trek m’n sabel. Hij had daar in die kerk moeten roepen: Heil Wolfft Hitler was net iemand als hij, ook van betere komaf; ook ’n „gedeclasseerde”, die zich niet thuis voelde onder minder pak, een getrapte, en dat had hem juist aangezet tot grote dingen; heb ik dat van Agricola? Juist toen hij zo oud was als Ludwig nu, was zijn opgang begonnen. Hitler was ook ’n best toneelspeler. Men had hem verteld hoe uitmuntend die z’n tegenstanders kon nadoen: het Engelse ambassadeurtje Phipps, die met écn hand z’n oogglas inzette en met de andere hand gelijktijdig de Duitse groet bracht; hij kon de Joden allergrappigst imiteren in zijn beroemde redevoeringen. Zou ik ook zo’n snorretje... Heil Wolff, Danke sehr, geëhrter Herr Kame-rad. De hele wereld aanbidt hem als ’n God. Ik heb ook merde aan de hele wereld; barsten kun jullie allemaal.

Dat ik me door zo’n teef laat „einschüchtern.” Ze maakt ’n herrie met deuren en glaswerk om me weg te pesten. Ik betaal d’r toch voor: „Allee, zet ’s ’n plaat op.”

Met de stroom mee. 11b

165