Met de stroom mee

en staat angstig en onaangenaam luid, voor de deur te schreeuwen. Ludwig wordt wakker en door een plotselinge colère gegrepen, rukt hij de deur open en zendt het beest een schop achterna. Dan wrijft hij zich in z:ijn ogen en peinst vluchtig over de schop: „never mind, straks likt ze me weer,” valt opnieuw moe van alcohol en vreugdeloosheid in slaap. Weer het weitje. Greetje zit daarin. Hij stapt met pastoor naar huis en moeder zegt: „Greetje was hier, ze vroeg hoe het je ging. Nu je boekhouder bent, zul je wel gaan trouwen. Ze bloosde en zei, ik moest je de complimenten doen.” Nog net bijtijds draaide hij zich om. Achter hem zwaaide iemand met een dolk.

Zo wordt hij telkens wakker en hij hoort zich zeggen tegen de middag: „Mijn eerzucht is voorbij,” en tegelijk weet hij, dat hij liegt, want elke morgen rent hij naar beneden. Of er geen brief is, waarin men hem roepen zal het stervend toneel te redden. Hij is een Martelaar der Kunst. Hij is ook niet te beroerd om ander werk te doen; er stond een advertentie in de krant, een aanbeveling van een nieuw soort schrijfmachines. Daar moet ik proberen de vertegenwoordiging van te krijgen; ik moet iets anders proberen, zó verrek ik van de miserie. Men zal ongetwijfeld verrast zijn door mijn energieke ingeving, want ze vragen geen vertegenwoordiger, maar daarom des te beter. Die nacht sliep hij helemaal niet, dacht koortsig na wat hij zeggen zou. „U moet me niet kwalijk nemen, ik kom zo maar eens oplopen. Ik kom geen machine kopen, maar ik wil ze verkopen, verstaat u? Och, ik handel zowat in alles, auto’s, stofzuigers, vliegmachines, ja, verstand van techniek heb ik plenty. Vergeet u niet, dat ik ingenieur was aan Staatsmijn „Emma”. Ja, in Detroit gewerkt, bij Singer naai-machi-nes; bij Philips ben ik pntslagen, omdat ik m’n mond niet kon houden. Daarna smeekten ze me terug te komen, maar da’s tegen m’n principes. Ik stel prijs op mijn zelfstandigheid, in zekere mate natuurlijk; al zie ik er door de ongunst der tijden wellicht wat berooid, ik bedoel onverzorgd, uit. Maar altijd, kop-op. Want kijk, in die nieuwe schrijfmachines lijkt mij muziek te zitten, hiervan kan men werkelijk zeggen, dat ze in een lang gevoelde behoefte voorzien, geruisloos, etc.”

Maar men had al vertegenwoordigers, keek stom ver-

160