Met de stroom mee

TWEEDE HOOFDSTUK

VER VAN HET KLAPROZENWEITJE.

31 December 1935. Ludwig zat te lezen bij een slechte lamp, hij had de poes op schoot. Hij was een beetje sentimenteel tegenwoordig, dat kwam misschien van het overmatig drinken de laatste jaren. Hij ging nog maar zelden de straat op en dan alleen overdag. Maar soms voelde hij zich te zeer alleen op de wereld. Dan klotste hij de trappen af en kwam achter het buffet het kroegje binnen; onder deze onbeschaafde lieden was hij nog iets bizonders, een meneer, een gedeclasseerde, een aristocraat aan lager wal, met fijne vingers. Ze moesten niet over politiek beginnen. Schaapskoppen, prevelde hij dan. Van die en gene mocht hij een pint drinken. Dat was dan goed. Maar op een avond was er iets wrangs. Een paar jonge dokwerkers hadden de kat gegrepen en hoe het scharminkelig dier zich ook verzette, ze goten het bier in de keel. Net kwam Ludwig binnen, begreep niet wat er gaande was. Er was bulderend gelach, de patronne liet maar geworden. Klanten. Ludwig: van de godverdoemme en wat is dat. „Maar daar blijft het schoen en kleen van” zeiden de mannen. Maar Ludwig rukte hun het beest uit de klauwen, nam het grommend mee naar boven: „Hadt ge mij dat kostelijk bier maar gegeven.” En verbaasd waren zij en zij spraken: „Die Herr Ludwig, dat is er toch enen.”

Zo zijn ze hier, achterlijk en wreed soms; ze rukken een vlieg de vlerkskens uit en lachen om het potsierlijk beweeg.

Het werd Ludwig’s kat; van schuw werd ze langzaam aan den vereenzaamden kunstenaar gehecht. En dat kwam zo: of het door het bier veroorzaakt werd, eerst at het beest niets; de volgende avond begon ze over te geven — dat was vies, maar grommend veegde Ludwig het gele braaksel op. Daar ze niet eten wilde, deed hij haar melk in de keel, terwijl hij de bek openkneep tussen de kaken. Hij kocht bloedworst voor haar. Ze wilde niet eten. Hij legde haar op zijn bed op een handdoek. Het beest kon zijn urine

154