Met de stroom mee

Het begon heel genoeglijk. In de Syvende Himmel dronken we Ozy, een merkwaardig absynth-preparaat, door Griekse zeelui gesmokkeld. Heerlijk, maar koppiger dan Pernod. Mijn vriendin danste met een Grieksen stuurman a la Praxiteles cn begeerde, dat ik hem zou schilderen. Ik geef toe, dat haar aandacht voor dezen plaatjesmooien gauwdief me niet aanstond en mijn stemming ongunstig beïnvloedde. Ik wilde ergens anders heen. We gingen naar een zeer grote dancing, ik geloof Z^nith, namen plaats; een Engelse, door satyriasis aangegrepen, wrong haar lijf in duizend bochten. De Waalse was zeer gechoqueerd en par comble treedt vettig, verwilderd, met boze ogen, — Ludwig op ons af, maakt een buiging, vraagt mijn vriendin in het Vlaams ten dans.

Ze verstaat niet, is verwonderd. Hij heeft m’n stok al op tafel gelegd, maakt nog een inviterend gebaar en ik zeg: „Non, non, mon cher, Madame est trop fatiguée.” Hij kijkt me aan, onherkenbaar, met een woeste blik als van een uitgevast roofdier, slaat met z’n stok op tafel, dat de glazen rinkelen en brult luide: „In Flandren Kein Französisch, Sie Verdammter!” Opeens een typische Pruis.

Ja, wat moet men daar op antwoorden, als geciviliseerd wezen? „On s’en va,” vraagt de Franse verschrikt, terwijl Ludwig tegen gewoonte met geheven hoofd afmarcheert. We zijn verplicht ons niet te laten intimideren. We blijven nog even en zijn er nog juist getuige van, dat Ludwig aan het buffet ruzie krijgt met een groten kerel, een bruut, waarschijnlijk ook een Duitser. Toen ze slaags raakten, zijn we gegaan. Niettemin, arme Louis Wolff...”

En luid en triomphant klonk Lucas’ lach.