Met de stroom mee

Toen hij at, bood Ludwig hem te drinken aan. „Bitte, tun Sie mir den Getallen, trinken Sie mit.”

De Jood dankte, at somber verder. Toen wilde Ludwig opeens z’n eten betalen, maar toneelspelen ging hem niet meer zo af. Hij zei „Sie finden mich vielleicht aufdringlich, aber ich bin ein Glaubensgenosse von Ihnen, lasz mich die Rechnung zahlen.”

De Jood keek hem even scherp aan, dan zonk de blik en hij zei: „Ich habe ’s mir gleich gedacht, aber wirklich, danke, ich zahle selber.”

Daarna deed ie het nooit meer. Met een zekere wellust vertelde hij allerlei ergs van zichzelf, om dan met een ruk er een zedelijk tintje aan te geven: „Schwülstein is een schavuit, maar soms heb ik honger, heb je niet wat voor me te missen?”

Ik gaf hem geld, en vroeg hem nog waarom hij niet naar Duitsland ging, daar komen ze goede toneelspelers te kort.

Zijn manier van leven was wel vreemd. Maar Louis-Lode-Ludwig was mij niet onsympathiek geworden. Dit was nu een wrak van een mens, onverzorgd, maar onmiskenbaar pittoresk, een gestalte, als hij zo leunend op zijn stok in z’n eigen kamer rondstaarde. Een knop, waarop de zon niet heeft willen schijnen, die nu onder het canaille is geraakt, omdat de film, de radio, en allerhande dingen, mensen van zijn soort het zwijgen hebben opgelegd. Ik voelde werkelijk medelijden toen ik in de ochtendschemering naar mijn hotel liep.

Maar bizonder onprettig was m’n verrassing, toen het kamermeisje me ’s anderendaags ’s middags wakker maakte voor een brief met de bekende hand. Ludwig verzocht me categorisch, daar en daar te komen eten en gelijk hij vroeger in Xo had geëindigd, schreef hij nu „met Duitse groet, heil Hitler — Ludwig Wolff.”

Nee, ik had hem nu bepaald lang genoeg gezien en moest bovendien ’s avonds bij een jonge vrouw op de Britselei dineren. Ik vertelde deze charmante Waalse waar ik verleden nacht had rondgezworven. Ze wist daar het bestaan ternauwernood van en gaf uitdrukkelijk het verlangen te kennen ook al die kapellekes aan te doen en we waren niet zo kwaad of zo goed of we namen de laatste tram naar de Suikerrui.

152