Met de stroom mee

„De msiskes in de taveernen,

„Zij dragen van vurige zijde

„Een keurskan, dat spant en splijt,

„Wij ontmaken aan hare zijde,

„Met den houten mond van de spijt."

Die declamatie bracht er mij op te informeren of hij nog aan het toneel was. Hij had mij nog niet naar mijn werk gevraagd en toen zei hij ’t dan, met wegwerpend gebaar: „Kunst is kwatsch”.

Het was een openbaring van de naarste soort en toch had ik dit kunnen vermoeden; hij heeft eigenlijk nooit veel begrip gehad van de bedoelingen van kunst. In onze jonge jaren had ie ’t maar over de Middeleeuwen, de Kruistochten, de „Gothiekers” en zulke wartaal meer. Maar de Markt in Brussel vond meneer afschuwelijk, dat was gebral, Renaissance, goedkoop verguldsel; van de gratie der laat-Gothiek voelde deze Gotische mens niets! Enfin. „Laten we maar niet ouwehoere, maar liever nog ’s wat drinken,” zei-die. Zijn idioom was al evenzeer gehavend als zijn toilet; Ida is er bij, anders zou ik nog andere eigenaardige uitdrukkingen van hem reproduceren naar aanleiding van de meiskes uit de taveerne. Lang bleven we niet, gingen naar de „North Star”, waar men met duurdere vrouwen danste. Ik zeg: „moet jij niet dansen?” Neerslachtig, maar toch met een beetje aanstellerij, schudt hij het hoofd.

„Waarom ben je niet getrouwd?”

Sombere blik: „Ik trouwen?” dat kan niet, eilaas. Laten we d’r nog maar eentje nemen.”

Dan komt er een afschuwelijk Pruikje op ons af, steekt z’n voorpoot in de lucht en zegt „Heil”. Ik geloof, dat ie Schwülstein heette. Hij in het Duits aan ’t praten met Lode.

Ik vraag: „Zegt Jiij Ludwig tegen je, heb je je naam weer veranderd?”

„Zwijg!” zegt Lode-Louis-Ludwig, en ik bekijk hem beter nu hij met den Duitser smiespelt. Hij is erger dan schun gekleed, een vieze boord; hij is een drinker geworden, een wrak.

Dan hebben ze het over J oodse kippen en opeens schreeuwt Ludwig, met afwerend gebaar: „Leer jij mij Jodinnen kennen!”

148