Met de stroom mee

„Ik ben laatst in dat café’tje van zijn moeder geweest,” zei De la Gileppe op zijn bedachtzaam toontje. Hij was ongeveer aan zijn tiende bols en was dus minder zwijgzaam dan gewoonlijk. Bovendien leunde het beroemde model van Lucas tegen zijn elegante borst. „Die Louis schijnt ook gedicht te hebben. Stel je voor, zijn moeder kende het van buiten, heel aardig zo met haar landelijk accent. Iets over de Rozenkrans geloof ik. En in de gelagkamer hing ’n grote foto, die Louis in de een of andere rol voorstelde. Verdomd goed, leek me.”

Lucas kraaide. „Was ’t niet Hamlet, stond dat er niet onder?”

„Ja, ja, dat kon wel.”

„En ging dat vers niet zo: Rozenkrans, ’t onmisbaar wapen...?”

„Precies,” herinnerde zich Marius.

„Want mijne heren, niet alleen den eerwaarden heer Mestroms, den vriend van-het-kind,” wendde zich Lucas vervolgens tot de rokende en drinkende heren, „heeft deze voorbeeldige Louis belazerd, maar zelfs zijn bloed-eigen moeder, de voornoemde weduwe Wolff. Hij heeft den Hamlet nooit gespeeld! Ik ben samen met hem naar den fotograaf geweest, een scène van aanstellerij die ik mijn leven wel nooit zal vergeten! En dat vers, mijn zeer waarde Marius, was van niemand anders dan van zekeren ouden dichter, Gezelle geheten, maar hij heeft dat natuurlijk aan zijn moeder gestuurd als eigen werk! Maar da’s allemaal nog geen doodzonde, dat ie ’n ploert voor z’n moeder, ’n oplichter en ’n schijnheilige is geweest, maar hij was ’n expressionist, ’n dieperik, die altijd over de ziel kwezelde! De eerste verstandige daad van mijn leven is geweest dat ik met dezen filou gebroken heb!”

„Ja, maar hoe zit dat nou met dien pastoor,” vj^eg de glazenier Loven, die als expressionist geen kwaadaardige uiteenzettingen omtrent het expressionisme kon dulden.

„Welnu, de oude pastoor Mestroms uit G. had een loterij gesticht tot hulp aan de noodlijdende bevolking van Midden-Limburg. Hij had Louis ’n brief geschreven en hem voorgesteld ’n toneelvoorstelling te houden; enfin, ’t was goed bekeken, ’t Schijnt dat Louis de brief te laat kreeg. Hij schreef in elk geval terug, dat er tot zijn leedwezen van ’n opvoering niets kon komen, maar dat ie graag

140