Met de stroom mee

EERSTE HOOFDSTUK

ANDERE ASPECTEN.

„Als je ’n pastoor wil beetnemen, moet je vroeger opstaan,” meende de dikke schilder Loven en stootte de as van zijn sigaret op de plaat van de geweldige afelierkachel, die blaakte van ’n genoegelijke warmte.

Ze zaten bij Lucas, de bloem van Limburgs kunstenaren en maakten gewag van recalcitrante pastoors die allen verzot bleken op slechte fabrieksheiligen a la St. Sulpice en een bloedige afkeer aan de dag legden voor de ware kunst. Loven gaf aan, hoe hij die heren lijmde, maar Lucas hevelde het discours met zijn bekende tyran-nische eigenzinnigheid telkens over naar ’n terrein dat hem meer interesseerde. Sinds geruimen tijd had hij wegens zijn antiklerikale neigingen geen kerkelijke opdrachten meer mogen smaken.

„Wat aansmeren van kunstwerken betreft,” zeide Lucas, „heb je misschien geen ongelijk, maar ik heb iemand gekend, die wel degelijk pastoors wist te bedotten en met gemak! Jullie kent hem bijna allemaal, want hij is bij ons op school geweest. Ik bedoel Louis Wolff, mijne heren, Der Ludwig! de aartsschoft,” en hij hinnikte luid en verheugd.

Men was den man vergeten. De bewondering voor zijn geestig, spel op ’t college, was vervaagd. Er was zoveel gebeurd. Allereerst de strijd van ieder om zichzelf te handhaven, te bevestigen; belangstelling voor toneel was hier gering. Voorts hadden er in Europa zulke tumultueuse veranderingen plaats gegrepen, dat men meer in het heden leefde dan in een veraf-lijkende voorbijheid. De een schudde ’t hoofd, de ander prevelde: „Der Ludwig... nee...” Enkel Loven, die hem voor twee jaar op de tentoonstelling te Antwerpen vluchtig had gezien, en Marius de la Gileppe, herinnerden zich den ouden vriend.

139