Met de stroom mee

had hij hun geringschattend oordeel beïnvloed; hoe kwam hij zo stoml Het is misschien mijn boerse afkomst, vader deed voor iedereen de pet af. Hij bevindt zich nu op de Keyserley en het gezellige nietsdoen, het rustig slenteren der goedgeklede jongemannen, die zelfovertuigde blikjes werpen naar de elegante, knappe vrouwtjes, verwekken opnieuw zijn ergernis.

In Hotel de Londres ziet hij opeens een van zijn klasgenoten uit de eerste gym zitten, met diens moeder. Dat domme Pietje van toen, is nu rechter te Maastricht, als ik ’t wel heb. De wereld is klein, stom dat ik ’t gym niet heb afgemaakt, maar die eed in Leuven heb ik toch goed begrepen.

Dat Pietje maakte hem vroeger al nijdig, die snertvent stond in de Katholieke Illustratie voorop bij de Hubertus-meute. Hij zou ook zo zielsgraag paard hebben gereden, te paard in de kranten hebben gefigureerd, heroïsch, ver boven het kruipend gemeen verheven, de kop in de nek! En bij deze gedachte rekt hij zich uit zijn gebogen houding, denkt dan aan zijn slechte tanden. Deze aardige jongelui hebben goede tanden, lopen rechtop, kennen geen beroerdigheid. Hij voelt de honger knagen als hij op de Meir is gekomen.

Daar ziet hij tot zijn verrassing een groot aanplakbiljet op de Stedelijke Feestzaal: „Plechtige opening van de Tentoonstelling der werken van Eduard Lucas.” Dat had hij nooit kunnen denken. Hij staat er stil van te kijken, leest opnieuw. Wel ja, die praatjesmaker in de Feestzaal! Zonder zich te bedenken gaat hij naar Linnen. Het is zeer officieel, maar het geurt hier als op de boulevard Max. „Uw kaart meneer!” vraagt de portier.

Lode schuift hem op zij: „Quoi, vous ne savez pas qui je suis?”

De man haalt de schouders op, laat hem maar passeren. Misschien is hij wel ’n beroemde zonderling met zijn lange haren en zijn onordentelijke kledij.

En „unverfroren” stapt hij de grote zaal binnen. Daar hangen kolossale doeken van Lucas, somber gloeiende landschappen, welige naakten in gi'ijze toon; Lode gaapt van verbazing. Dat had hij niet kunnen denken. „Die Eddie,” mompelt hij vertederd. Maar als hij rondloopt en hier en daar heeft horen fluisteren dat dit „école de Paris”

132