Met de stroom mee

Het is naargeestig, het koude grote vertrek waarin men hem laat. Heel anders dan de weidse museumkamer, waar hij eertijds te gast was.

„Mevrouw Anastasie heeft van uw moeilijkheden vernomen uit uw schrijven, ze overhandigt u dees brief... Wilt u misschien iets warms, koffie of thee, lust ge gazeuse?”

Men kan hier niet luid spreken, anders zou hij met de stok op tafel slaan om dit betoverd huis uit de slaap te wekken. Lode fluistert: „Ik kom niet enkel, meneer Ronde, om over mijn bezwaren te spreken; ik heb altijd het werk van uw broer geadoreerd... Ik wilde vragen of ik een van zijn gedichten mocht bewerken voor ’t toneel.”

De broer haalt licht de schouders op. „Ik heb geen verstand van letterkunde, ik zal Anastasie uw verlangen kenbaar maken. Naar welk gedicht gaat uw voorkeur?”

„De landman en de dood.”

Het is duidelijk dat de broer het beroemde epos niet kent. Hij verheft zich en herhaalt ’n paar maal in zichzelf: „De landman en de dood.”

Als hij weg is, heeft Lode gelegenheid om te zien wat in het couvert zit. Hij vloekt van vreugde: Potstausend! Vijfhonderd franken.

Maar men ademt hier beklemd. Het duurt lang eer de broer van Ronde weerom is. In deze donkere kamer is niets te zien dan kaalheid, weemoed, levenszatheid, doodsheid. Het is hier wel de woonstee van een Dode. Daar komt Ronde terug; het is of de dichter zelf uit het Hiernamaals tot hem spreekt, bestraffend: „Het doet mevrouw leed u niet van dienst te kunnen zijn. Ze ziet liefst geen drama-tizering.”

De broeder van Ronde blijft staan. Lode verheft zich en murmelt: „Wilt u mevrouw voor haar buitengewone goedheid danken namens mij.”

„Al goed, al goed,” zegt Ronde met vage glimlach. „Jammer dat we u hier niet beter kunnen gerieven...”

Lode gaat langs het droevig water; kraaien krassen troosteloos.

Het is al zeer donker geworden als hij de boulevard overloopt. Zijn hoofd hangt voorover. Hij moet nadenken. Op de boulevard du Jardin Botanique overvalt hem de winterse eenzaamheid. Nu heeft hij geld en geen die hij

126