Met de stroom mee

TIENDE HOOFDSTUK

EEN KLUCHT VAN DEN BOERMAN.

Het zuivere toneel ligt te dezen tijd min of meer op apegapen. Of ’t nog ooit iets worden zal? Jaren speelt men reeds hier „No no Nanette” en daarnaast „No no ta dette.” Het succes van En Chemise daarginds, roept seffens ’n reprise daarnevens van Sans Chemise. Allemaal bejaarde trekstukken en in de Vlaamse revue is ’t van hetzelfde laken een pak. Lode speelt mee in Bossemans en Coppe-nolle en maakt de onwaarschijnlijkste grollen. Dat hij aan het heuse toneel heeft gewerkt, doet hem gemakkelijk in de variétéwereld indringen. Maar als Lode een gewoon Frans blijspel in de Galerie bijwoont, springen hem de tranen van woede in de ogen, zo geacheveerd is dit spel, zo weinig „theater”-.

Het Frans toneel verbittert denman, die zinloze dwaasheden aapt in de Folies Bergères, die zijn rolletjes bij de film vervult en bang moet zijn elk moment gedaan te krijgen. Want als brievengaarder of als politieagent moet men toch behoorlijk Frans spreken, nu de stomme film geheel uitgeschakeld is. Tot voor kort moest Lode zelfs op straat bij de foule figureren, afschuwelijk rood geschminkt, tussen lachende passanten. Steeds penibeler intussen doet het pecuniair vacuum zich gevoelen. Hij werkt geregeld oude kennissen af. Madame Lafleur-Nyssen blijft hem eerst trouw steunen, zij ’t ook ietwat op ’n afstand. Bankier Presburg is nooit meer thuis voor hem. Als ’t rijtje weer ’n keer volledig is afgelopen, pijnigt hij zich met de vraag: „Wie nou?” Hij is verbitterd om de glorie die is uitgebleven, verdrietig om dit kommervol bestaan. Hij durft ’t zijn moeder niet schrijven. Soms zit hij op zijn kamer verzen te lezen. Bij voorkeur van Polydoor Ronde. Dat herinnert hem de stem van Judy. Zijn eerste liefde. En zijn laatste. En zo komt opeens het idee: verdikke, die vrouw van Ronde! ze vond me nogal sympathiek, dunkt me, daar moest ik ’s heen. Een nieuwe geldbron moet immers aangeboord.

123