Met de stroom mee

het schreiend gelaat bijna gelukkig naar haar donkeren, breden zwarten burgerman.

Er zijn er waarlijk in de zaal die schreien. Achter hevig geklap tracht men zijn emotie te verbergen. Doek zakt, wordt gehaald, de schouwburg verheft zich. ’n Onhandig toneelknecht verschijnt, nerveus van het applaus, met twee grote bouketten, anjelieren en seringen. Lode weet: die zijn van zijn zuster om hem te huldigen. Maar de linkse toneelknecht, wellicht gewoon altijd dames bloemen te reiken, is zijn opdracht vergeten, geeft ze tenminste aan Judy. Judy, nog met natte ogen, dankt de klappende zaal, bergt echter, niet theatraal, haar gezicht in een der ruikers, reikt Lode, die zuurzoet lacht, de andere en maakt ’n verlegen gebaar naar Challange, die vriendelijk en verleidelijk lachen blijft.

Het spel van Lode heeft in de laatste acte overwonnen, maar aan de kritieken zal dat weinig veranderen. Want, hoewel dames hun ogen betten aan kanten zakdoekjes, de heren van de krant hebben zich hun mening al na de tweede acte gevormd en kunnen deze moeilijk herzien. Het is om zo te zeggen al persklaar.

In de primitieve kale ruimte achter de scène verrast Lode, die van schrik welhaast van ’t trapje valt, een heel onverwacht schouwspel. Daar staat ziedend van kwaadheid, grof en burgerlijk met witte handschoenen, Marie (die Judy niet kent), de zuster van Lode, naast haar man, welke verlegen naar de planken kijkt. Marie gaat nu opgewonden uitvallen naar Judy: „Die bloemen waren voor m’n broer, voor Louis. U hebt ze dien stommeling half uit de handen getrokken, die kwamen u niet toe...”

Haar heel oude vocabulaire, de boerse woorden, komen over trillende lippen. Judy moet zich herstellen, na de ontroerende slotscène waardoor ieder bewogen is. Het gaat om bloemen, Judy, die niet voor jou zijn.

Ze zwijgt en vraagt aan Lode: „Wie is deze dame?”

Maar Lode weet ook niets; het schreeuwen zwelt weer aan. Judy legt haar anjelieren neer, gaat kalm naar haar kleedkamer en huilt, huilt, niet om de bloemen, maar om heel dit leven, na de val uit de toneelwerkelijkheid, om deze scène achter de scène.

Later is Lode bij haar, streelt haar hoofd. „Trek ’t je niet aan, Judy. M’n zuster had die bloemen voor mij

120