Met de stroom mee

haar woord sleepte mee. Lode was niet zo suggestief, zijn stem klonk monotoon, maar warm en degelijk; alleen de bevoegden hoorden de bewogen ondertoon. Zijn zuster, die met haar man, den oppassenden aannemer, in de loge zat, was veeleer bevreemd om dit zware geluid, onduidelijk af en toe, als binnensmonds. Het stuk ging pas boeien, toen de huisvriend Challange elegant, voornaam, maar toch vol levensdrift, binnentrad. Judy’s koelte kon men niet meer billijken, men vergaf ze haar niet tegenover het type Challange, dien men bewonderde; de man, die alles in ’t werk stelt om een vrouw het hof te maken, haar te veroveren, zonder gevoel voor verantwoordelijkheid, geen mens, maar slechts één kant van de mens. Toen het doek daalde, verging het Judy bijkans als Greetje Lobo, ze huilde ’n weinig. Dit werd ’n afscheid van alleding dat haar oppervlakkig had geboeid.

Dan kwam het vreemd preludium. Ze vroeg aan Lode: „Wat zijn dat toch voor bijlslagen?” en hij, minder zorgelijk, antwoordde met kracht: „Dat zijn populieren die worden omgehakt. Ik ga ze zien vallen. Dat is ’n prachtig gezicht, zeer aangrijpend, dat gekraak, dat ruisen van de bladeren...”

Ook de zaal kwam onder de indruk door deze voorboden van de mensen, die ook met veel gekraak en misbaar vallen moesten. Het toneel werd tragisch, tot de frisse figuur van Challange de doffe sfeer verwaaien deed. Men heeft dezen Challange lief, ideaal van iedere vrouw en zoals graag elke man wezen zou, maar nimmer zijn kan; de minnaar die over alles heen stapt om der liefde wille, en die ook eisen kan dat de vrouw alles voor hem achterlaat. Een nieuw leven beginnen! „Je stikt hier tussen die bomen bij dien man, die je niets meer te zeggen heeft.” Dan komt het navrant gesprekje tussen Lode en Judy en naïevelingen hopen maar, dat Judy dit somber landhuis en dien Lode-Henri zal verlaten om met Challange het rijke-rijke leven in te trekken.

In de foyer wordt gepraat. De aanwezigen hebben Louis Wolff nooit gekend, ze hebben ’t meer over Judy, die men aanbiddelijk vindt. Men prijst haar kapsel, haar japonnen. Men praat ook van andere dingen, over ’n broer in Buenos Aires, ’n zuster in Semarang; dat is interessant. En over den nieuwen burgemeester. Die zo van muziek

117