Met de stroom mee

En dan staan ze weer voor ’t geweldige vierkante blok, dat men niet meer zijn oorspronkelijke Jezuïtische bestemming aanziet. Geen mens staat bij ’t bureel om kaarten te kopen; die vermaledijde heer Hurwitsch met z’n fidel in de Dominicanerkerk!

Maar de repetitie vervaagt alle zorg en bijgedachte. Dit zielkundig werk, zonder een grof effect, zal heel Maastricht ontroeren, ja, doen schreien, want de acteurs, Leroy nog ’t minst, zijn telkens opnieuw onder de bekoring, ondanks de voortdurende herhalingen, van dit zeer menselijk treurspel. Het is Judy soms of ze iets van haar eigen leven speelt. Voortdurend wisselt haar gevoel voor Lode, soms is ze vol kritiek, dan bev/ondert ze hem, met volle overgaaf bijna. Als haar echtgenoot (Lode), haar vraagt: „Je bewondert me niet meer,” en hijzelf het antwoord geven moet: „Je ziet me elke dag, kent mijn zwakheden nu, mijn eigenaardigheden. Waarom zou je me ook nog bewonderen...” Als ze hem zo zacht, verstandig en indringend hoort betogen, is ’t of ze hem al lang kent, veel met hem heeft ondervonden en of ze hem inderdaad alle kleine, onplezierige dingetjes al lang vergeven heeft. Lode’s antagonist, Leroy, die de rol van Challange speelt, is een prettige jongeman, een vlot ladykiller om te zien. Hij acteert soepel, zonder eigenlijk vastomlijnd karakter; meer elementaire geest, dan persoonlijkheid: de zinnelijke liefde, het nieuwe verrassende leven. Hij heeft geen andere eigenaardigheden dan zijn gemakkelijke verleidelijkheid, zijn voortvarendheid. Hij draagt ’n blond kneveltje en is slanker en rijziger dan Lode. Diens spel is échter, vooral door een zekere burgerlijke tevredenheid. Hij berust in de vriendschap zonder hartstocht van Hélène, met oprechte smart en kalme opofferingsgezindheid als hij zijn vrouw voorgoed aan den onweerstaanbaren huisvriend moet afstaan. Het Limburgse publiek zou, beter nog dan de frivole Brusselaars, de huiselijke verdiensten van dit stuk waarderen.

De schouwburg was goed bezet, ook de loges; de pas hernieuwde ruimte stemde ieder opgeruimd, de valse luxe der vorige eeuw was radicaal verwijderd.

Judy droeg ’n blauwzijden jurk; ze droeg hem goed en lenig. Lenig was ook haar spel, niet overmatig sterk, maar

116