Met de stroom mee

ACHTSTE HOOFDSTUK

Daar zag men op een Octobermiddag den Lode en zijn Judy op de zonnige Boulevard de Clichy zitten, op een terras. Want het zal u wel bekend zijn, dat Parijs en op een terras zitten één en het zelfde is voor hen, die waarlijk de vie parisienne weten te genieten. Jammer genoeg dachten Lode en Judy er niet voldoende aan, dat het morgen misschien ander weer kon zijn en namen ze van het riante stadsbeeld minder notitie dan van elkaar. Ze lachten tegen mekaar en waren gelijk een paar op de huwelijksreis. Dat klinkt wellicht een beetje burgerlijk, maar is daarom niet minder gezellig. Wat is het toch jammer, dat men zich het zeldene geluk van de enkele ogenblikken nooit op het moment zelf bewust wordt, maar pas lang daarna. Zo was het met het „apero”, maar nog meer met het diner het geval. Bij de borrel krijgt Lode weer even z’n tragisch toontje, als te veel alcohol een leven van teleurstelling en geknotte ambitie omhoog bezweert: „Judy, honger heb ik geleden, maar och, dan rookte ik maar een sigaret, dan was het over, voorlopig.”

En Judy, die voor een jaar gehoond zou hebben: „Doe toch normaal,” zei geroerd en in stijl: „Pauvre chéri, wat heb je geleden...”

Een dergelijk genoegelijk samenzijn in het Restaurant „A 1’escargot d’Or” in de Rue Lepic, is lastig te verwoorden. De luide groet van de dikke, bedienende meisjes, is al een welluidend preludium. En dan gaat het op deze manier: „Hier is het menu, zoek jij maar uit.”

Lode, die zich gemakkelijk op het toneel beweegt, kan uit het leven niet altijd wijs, „Zal maar met soep beginnen, vind je niet? maar waar staat dat?”

Judy ook kijken: „Nee nee, hors d’oeuvre variés.” „Zal mij benieuwen wat we krijgen; kost maar vijf francs.”

En de dikke servante: „deux hors-d’oeuvre-variés, et comme boisson?” Naar de kaart kijken, serveuse haastig

108