Met de stroom mee

meen: aan onze generatie heeft dat levende lijk niks meer te zeggen, er gaapt een geweldige kloof...”

Zonder veel instemming wordt geglimlacht. Als hij zich weer naar Judy wendt, ziet deze bleek. „Hoofdpijn?” vraagt hij.

Ze schudt van neen, blijkt in een tijdschrift verdiept. Als hij ten leste met haar weg wil, zegt ze: „Ik blijf nog even,” en gaat bij een Frans journalist zitten.

Triest, en een beetje dronken, aanvaardt onze Lode de terugweg. Zo zijn er allerhande moeilijkheden, „kloven”, ook tussen leden van onze generatie. Misschien begrijpt men elkaar niet ten volle.

Lode herinnert zich, met Judy over Shakespeare te hebben gesproken, den grootsten schepper na God, gelijk men hem genoemd heeft en Judy heeft dat goddeloos woord geciteerd. Om twee uur in de nacht begint Lode een brief te schrijven, met een kruis er boven, en in Xo er onder. Zij heeft nou zo’n bizondere waardering voor Shakespeare, maar zal hij haar nou eens precies zeggen wat hij, nederige burgerjongen, van Shakespeare denkt? Een ongelovige, iemand, die het ware geloof niet heeft gekend. O, indien William de genade had gehad! Dan zou hij inderdaad een der grootsten onder de groten zijn geworden; maar nu, arme, van de waarheid verstoken ketter! Maar dan Calde-ron, Ghéon, Lope de Vega! Schoonheid komt van God, zegt Thomas en terecht. Schoonheid is de orde in het Zijne; ge moet dat boek eens lezen, van den edelen Mari-tain, „1’art scholastique”. Ge weet, dat Jacques Maritain met een Russische Jodin getrouwd is, Rhaïssa. Ook haar zijn de schellen van de ogen gevallen, ook zij heeft haar Heiland gevonden.... Maar om op Shakespeare terug te komen, ik noem u in mijn dromen Jessica, ge weet wel, de dochter van Shylock, maar ik zal voor u een betere Bas-sanio zijn... !

In half-dronken bui geschreven, ware het beter, dat de brief niet gepost was. Maar gloeiend van verlangen om zijn Jessica in de Christelijke bruidskoets te voeren, desnoods zonder de Sacramenten des Huwelijks, vlood Lode naar de brievenbus.

Er is dan een stagnatie in de Vlaamse toneelwereld, eensdeels door het eind van het seizoen, maar ook daardoor, dat het Agricola niet naar den vleze gaat.

103