Met de stroom mee

„Inderdaad ben ik van oordeel,” zegt Eugène, „dat ’n goed acteur alles moet kunnen: hij moet generaal kunnen zijn, koning, oplichter, bankier...”

Presburg kijkt hem snel aan: „U bedoelt dat ie voor bankier moet kunnen spelen. Om bankier te zijn, beste jongen, daar komt heel wat bij kijken.”

Zeehane, de tafelschuimer, gilt: „Gedecideerd, Nadar, je weet niet wat je beweert.”

Tal van woorden trachten de ongelukkige zet onschadelijk te maken.

„Het is mijn overtuiging,” zegt Lode, „en ik meen ook de jouwe, Judy, dat 'n werkelijk toneelspeler geen oneindig gevarieerd aantal rollen moet spelen; men moet zich specialiseren.”

„Hebben de heren soms nog trek in ’n glaasje?” vraagt de financier, dien ’t onderwerp te technisch wordt en inziet, dat van het intieme kaartje met deze snuiters niet veel komt.

Hier wordt geen wijn gedronken, behalve bij het eten, dat ziet men aan de prachtige onhandige kroezen en kelken van kleurig kristal, die wel uit ’n pronkvol verleden zullen stammen, eerder bij de Sederdienst zullen hebben dienst gedaan, dan om er bourgogne uit te drinken. Niemand protesteert en er wordt ijverig gedronken, zodat de zondvloed weer ’n weinig nader komt.

„Waarom ben je eigenlijk toneelspeler geworden,” vraagt Zeehane brutaal aan Lode.

„Om meer dan een reden: ik ben verliefd op de kunst; dan, om de mensen vanaf de planken te leren waartoe ze leven, en tevens om mee te werken aan de bewustwording van Vlaanderen.”

„Tjonge, da’s ’n hele les, ik was al bang dat u je zou verslikken. Maar ik zal u zeggen waarom u aan ’t toneel bent gegaan: om de roem, meneertje. Niemand durft er tegenwoordig voor uit komen.”

Lode, die flink gehesen heeft, ligt ’t op de lippen om te erkennen, dat inderdaad applaus hem dronkener maakt dan wijn, maar hij zegt: „Koppig goedje, meneer Presburg, maar uitmuntend, je wordt er helemaal niet misselijk van.” Ze lachen, maar de Waal betoogt zacht en ernstig: „Inderdaad, de glorie, dat is ’t! Want geld wordt er niet mee verdiend...”

95