Met de stroom mee

heeft hij omtrent Lode, die zich middels een jacket vanavond in burger heeft menen te moeten vermommen» fluisterend geïnformeerd wie toch die „wanhopige particulier” was; ny gilt hij misprijzend: „Waerom Messire Wolff, zijt ge levensmoede?”

De fijnaard Wolff grijpt nog lagere tonen: „Door het gebed in de kloosters wordt telkens weer de wereld gered, meneer Zeehane.”

Daarop past ’n eerbiedig zwijgen of mekaar verschrikt aankijken.

Presburg wil whisten en zegt, terwijl hij de kaarten schudt: „Och, jonge lui hebben wel ’s déveine, daar komme ze wel over heen. Wim, laten we ’n kaartje leggen.” Maar niemand is erg happig op het kaartje.

Presburg begint te vertellen, dat hij laatst op bezoek was bij ’n diplomaat hier — hij noemt geen namen waar de fine fleur was van Brussel, de crème de la crème: „maar ik doe altijd heel gewoon, ik ben geen vriend van kapsones, ik zeg: nou Excellentie, wordt er nou gespeeld of niet... Nou, cher ami, zegt ie, cher ami Presburg, als u er op staat me weer ’n stuk in de broek te zetten, waarachtig as God, dat zei die, dan mot ’t maar. Ik gaf hem ’n lesje, nou...”

„Da’s ’n feit,” beaamt Zeehane, „ze mogen onzen Presburg allemaal!”

„O, Excellentie is reuze gecoiffeerd met Pres,” werpt de goede tante haar valsklinkend duitje in het zakje. Judy bloost nu om de weinig elegante leenwoorden die vanavond worden uitgestort.

„’n Diplomaat,” zegt Nadar nadrukkelijk, „moet ’n toneelspeler kunnen zijn; hij moet alles kunnen spelen.”

„Ja, ’n diplomaat en ’n toneelspeler moet met ieder, wie ook, kunnen praten,” zegt Zeehane.

En Lode, ad rem: „Maar u bent toch geen van beiden, wel?”

Zeehane kan met ieder praten. Hij was alles op z’n tijd, flamingant, franskiljon, antisemiet, en nu bezoldigd huis-proleet van Pres, van wien hij allerlei uitdrukkingen overneemt: „’t mos niet magge, oké, sof,” enz. ’n Handige duvel, die er ’n magazijn van karakters op na houdt en dat kan men iemand in de lastige tijden die komen, niet kwalijk nemen.

94