Het haarlint

aarde ook hebben kunnen zien. Ze waren sterk en prachtig, beheerst en onstuimig. Maar ze gingen het voorstellingsvermogen van een mens niet te boven.

Nu echter kwamen er dieren die op grote, zwarte gebouwen in de vorm van paarden leken. Hun romp was zo groot als een oceaanschip, hun poten waren zo lang als een mast. In hun opengesperde neusgaten kon een volwassen man zich verbergen. Hun staart zwaaide als een groot, zwart vaandel. De reusachtige paarden stampten en trapten door de wereld. Ze deden de wolken neersuizen en opveren in de ruimte. En ze werden bereden door gestalten in gitzwarte mantels, waardoorheen gouden bliksemflitsen schoten. De zee onder hun voeten brandde en kookte, rotsen werden gespleten, in de duinwal vielen gaten. Het was of de aarde werd kapotge-beukt.

De reuzenpaarden kwamen door een klein dorp. Daar stonden wat huizen om een kerkje, en verderop boerenhoeven. Het dorp werd weggemaaid door de zeis van de orkaan. Wat vele geslachten met moeite en vlijt hadden opgebouwd, werd in één enkel ogenblik verwoest. Mannen, vrouwen en kinderen riepen en schreiden. Hun stem werd weggevaagd door het geluid van de orkaan.

De oude man zag de ramp gebeuren. Snikkend riep hij de engel toe: 'Laat het ophouden, laat het ophouden!'

Het was een vergeefse smeekbede. De orkaan kende geen genade. Schepen met vele mensen werden tegen rotsen te pletter geslagen, bossen met de grond gelijkgemaakt. Dichte wolken van stuivend zand woeien over rijpe velden en bedolven de oogst. In steden stortten huizen in, elektrische geleidingen werden vernield, er ontstond brand, bloedrode vlammen in de duisternis van de orkaan.

Het was zo vreselijk dat het hart van de oude man een open wond werd. Moest de hele aarde vernietigd worden? Mocht er geen mens overblijven, geen dier, geen plant? Hij keek smekend naar de windoverste, maar die scheen alleen aandacht te hebben voor zijn jagende paardenlegers. Zijn haren stonden als een donker scherm omhoog in de orkaan. Af en toe wees hij met zijn hand. Dan kwam er een nieuwe paar-denhorde aangestormd, dwars door de andere heen, en zaaide nieuwe verwoestingen.

Opeens stond de windoverste stil en bracht zijn uitgestrekte

96